Тэатр у Беларусі: што глядзець падлетку?

Рубрыка: Пра тэатр

Адна з галоўных задач тэатра — забаўляльная, так склалася гістарычна. Напрыклад, тэатр у Антычнасці, у Старажытнай Грэцыі: гэта свята, урачыстасць у гонар бога вінаробства, урадлівасці і натхнення — Дыяніса. Называлася такое мерапрыемства Вялікія Дыянісіі, якія доўжыліся цэлых шэсць дзён. І на працягу ўсяго часу ішлі спектаклі, па васямнаццаць ці нават па дваццаць чатыры гадзіны! На Русі тэатр таксама меў забаўляльную аснову: ён бярэ свой пачатак са Скамарохавых гульбішчаў на гарадскіх пляцах падчас кірмашоў ці ў святочныя дні.

Але неабходна ўлічваць, што гэта не проста забаўка, а заўсёды забава з маральнымі сэнсамі. Добрыя спектаклі павінны натхняць, матываваць на мысленне, развіваць эмоцыі і духоўнасць гледача. Простымі словамі, яны павінны быць карыснымі як для вока, так і для сэрца з розумам. Сённяшні час не выключэнне! Сучасны постдраматычны тэатр хоць часта пазбаўлены адкрытых адказаў, але ў ім няма класічнага павучання, спектаклі ўсё роўна абавязкова нясуць канцэпцыю, тэматыку. Кажучы зразумела, «тое, што хацеў сказаць аўтар (рэжысёр)». Якасны тэатр сёння — інструмент, які вучыць бачыць, аналізаваць, думаць ды разумець. І інструмент гэты — у забаўляльнай форме. Што можа быць цікавейшым?

Як правесці вечар карысна, знайсці адказы на ўнутраныя пытанні, злавіць натхненне ці проста паглядзець сцэнічную адаптацыю твора з урокаў літаратуры? Раю пайсці ў тэатр! А каб гэты паход пакінуў добрыя ўражанні і эстэтычнае задавальненне, прапаную вам канкрэтныя спектаклі па ўсёй Беларусі.

Несумненна можна сказаць, што тэатральная сталіца нашай краіны — Мінск, таму з яго і пачнем. Беларускі дзяржаўны акадэмічны тэатр юнага гледача (ТЮГ) разам з праектам «ТрыТфармаТ» у апошнія гады цешыць сцэнічнымі інтэрпрэтацыямі рускай класікі. Ёсць магчымасць паглядзець на творы з урокаў літаратуры па-іншаму.  Напрыклад, «Навальніца» — фэнтэзі па матывах аднайменнай п’есы А. Н. Астроўскага, дзе акцёры пражываюць трагедыю душы, з боскім абурэннем у выглядзе сапраўднага дажджу, які ідзе са столі тэатра. Гэты, як і кожны спектакль рэжысёра Таццяны Самбук, змяшчае агульную дэталь: сцэнаграфія з’яўляецца дзейнай асобай, а візуал стае ключом да асэнсавання. Такія ж маляўнічыя спектаклі ТЮГа, як «Вішнёвы  sad», музычная трагікамедыя па матывах п’есы А.П. Чэхава, «Пікавая дама» паводле твора А.С.Пушкіна і «Карэніна» па рамане Льва Талстога — тое, што варта паглядзець. А як вам такая прапанова: схадзіць на спектаклі ўсім класам, разам з настаўніцай рускай літаратуры і потым абмеркаваць іх! ТЮГ і «ТрыТфармаТ» часта прыязджаюць на гастролі ў розныя гарады Беларусі, таму застаецца толькі сачыць за афішай.